วัน

 วิธีคิด..พิชิตสุข (๑๓ ม.ค. ๖๔)

วันนี้เสนอคำว่า "คุณแห่งวัน - สวรรค์แห่งกาลเวลา"

---------------

*ชาวพุทธ..มีวันที่เนื่องด้วยชีวิต และกิจที่ต้องปฏิบัติอยู่หลายวัน หนึ่งนั้นก็ได้แก่ วันพระ วันธัมมัสสวนะ วันอุโบสถ

*วันเช่นนี้..มีความสำคัญเนื่องด้วยเป็นพุทธบัญญัติ ให้พุทธบริษัท อุบาสิกา อุบาสิกา ได้ตระหนักหันมาใส่ใจ ให้ความสำคัญ กล่าวคือ..

*เป็นวันมงคล - ด้วยเป็นวันที่อุบาสก อุบาสิกา ซึ่งแปลว่าผู้นั่งใกล้พระรัตนตรัย จะได้มีโอกาสใกล้ชิดสนิทธรรม เป็นผู้คุ้นศีล ชินทาน และเชี่ยวชาญภาวนา

*เป็นวันเพาะ - ด้วยเป็นวันยังกุศลธรรมให้งอกงามขึ้นในจริตอัธยาศัย เป็นวันแต่งกายแต่งใจ ให้งดงามด้วยอัญมณีที่ล้ำค่า ได้แก่ ศีลธรรมจรรยา แต่งกายให้มีระเบียบวินัย แต่งใจให้มีธรรมะ สร้างเกาะคือที่พึ่งอันถาวรให้แก่ตน

*เป็นวันเพิ่ม - ด้วยเป็นวันแห่งการเสริมธรรม - เสริมปัญญา เสริมธรรม..คือเสริมความดี เสริมปัญญา..คือเสริมความรู้ ทั้งความรู้หลัก และความรู้รอบ เป็นวันแห่งการต่อบุญ เติมบุญ เพิ่มพูนคุณภาพชีวิต เรียกว่า เป็นการรักษาบุญดีที่มีมาแต่เดิม แล้วเพิ่มเติมบุญบารมีใหม่ใหม่ให้แก่ชีวิตจิตใจ

*เป็นวันเพชร - เป็นวันที่ล้ำค่า ด้วยเป็นวันธัมมัสสวนะ คือวันแห่งการสดับธรรม ศึกษาธรรม และปฏิบัติธรรม เพิ่มพูนสติปัญญา อันมีค่าประดุจเพชร เพิ่มพูนบารมีธรรม และบารมีกรรม ฝึกหัดขัดเกลาพฤตินิสัย ตรวจสอบวิถีแห่งการดำเนินชีวิต เพื่อนำมาปรุงจิตแต่งใจ แก้ไขในสิ่งที่บกพร่องผิดพลาดในทุกทุกสัปดาห์ จึงเรียกอีกนัยว่า “วันอุโบสถ” กล่าวคือ เป็นวันอยู่จำ หรือกักบริเวณตน เพื่อค้นพบความสะอาด ความสงบ และความสว่าง อันได้แก่ ศีล สมาธิ และปัญญา

*แต่ละวันที่กล่าวมา..ทำให้วันเวลาเช่นนี้มีคุณค่า ด้วยเป็นโอกาสแห่งการฝึกหัดขัดเกลาตนให้พ้นจากราคี เสริมสร้างสง่าราศรีให้เกิดมีแก่ตนแก่ตน

*วันเช่นนี้..จึงเป็น “วันพระ” กล่าวคือ วันประเสริฐ เป็นวันพิเศษ เป็นสวรรค์แห่งกาลเวลา ที่ทรงคุณค่ากว่าทุกทุกวัน

*เป็นวันแห่งการพักกาย - พักใจ เป็นวันว่างเว้นจากเวรภัย เว้นจากบาปอกุศล เว้นจากคิดพูดทำในสิ่งที่ไม่ดีงาม แล้วหันมาคิดพูดทำในสิ่งที่ดีงาม อันเรียกว่าสุจริตธรรม ช่วยให้ชีวิตอยู่ก็มีค่า แม้มรณาก็มีคุณ เพราะคุณความดีจักเป็นอนุสาวรีย์แห่งชีวิต ช่วยให้โลกไม่ลืม

*เราท่านทั้งหลาย..จึงควรหันมาเห็นคุณค่าแห่งวันพระ วันธัมมัสสวนะ และวันอุโบสถ ชื่อว่า ทุกคนได้ประจักษ์ใน “คุณแห่งวัน - สวรรค์แห่งกาลเวลา” อย่างแท้จริง !

----------------

ธ.พุทธินันทะ